Vrienden vullen elkaar aan

Het is dit keer geen eigen verhaal, maar een kinderverhaal uit het boek: “Geluk voor Kinderen Vriendschap” van geluksexpert Leo Bormans. Dit verhaal symboliseert een bijzondere vriendschap die ik heb een hele fijn lieve collega. Zij spreidt vandaag haar vleugels uit en gaat bij haar nieuwe werkgever aan de slag. Ik ga haar missen …

Het verhaal van ‘Yin en Yang’

Yin strekt zijn brede vleugels uit. Hij draait op zijn lange poten en springt hoog in de lucht. Yang doet hetzelfde. Strekken, draaien, springen. Hun lange nekken streken hoog boven het riet uit. Dan trekken ze samen hun spitse bek open. Hun geroep klinkt over het moeras als een orkest van lepels en vorken. Daarna word het stil. Heel stil. 

“Ik moet vertrekken”, zegt Yin. Hij rilt en kijkt sip naar de grond. Yang zet een hoge borst op en staart naar de zon. Hij zegt niets. 

“Ik zal deze plek nooit vergeten”, zegt Yin. Er kwaakt een kikker. Maar de vogels laten hem met rust.

“Weet je nog hoe lekker onze eerste kikker was?” Vraagt Yin. “We konden hem eerst niet te pakken krijgen. Ik struikelde over mijn poten en viel in de plas. We wisten nog niet dat je heel stil moet zijn om een kikker in je bek te krijgen”. 

Yang lacht. De zon schittert in het water. 

“Vertrekken is helemaal niet leuk”, zegt Yin. “ En ik kan niets meenemen” . Yang plukt voorzichtig twee veertjes uit zijn staart. Hij geeft ze aan Yin. Die verstopt de veertjes voorzichtig in zijn eigen vleugel. 

“Ik zal altijd aan je denken”, zegt Yin. “Ze zeggen dat de reis lang is. Heel lang. Maar hoeveel keer kort is dan één keer lang? Misschien moet ik wel zevenhonderd rivieren over. Ik zal gewoon rechtdoor vliegen. Alsof er maar één weg is. Eén snelweg door de lucht. Zouden er ook wegwijzers boven de wolken staan?” Yang schudt met zijn kop. 

De grijze wolken hangen nu laag boven de wuivende bomen. Ze zitten vol regen, klaar om open te barsten.

“Hoe zou de bovenkant van een wolk eruit zien?” Vraagt Yin. “Ik heb nog nooit boven de wolken gevlogen. Maar nu moet het wel. Dan kan ik drijven op de wind”. Ze kijken samen naar de hoge bergen ver weg. Die houden de wolken nog even tegen. “ Aan deze kant is de berg donker”, zegt Yin. “Zou hij aan de andere kant ook zo donker zijn” Vanaf de grond kun je nooit twee kanten van de berg tegelijk zien. Als ik erover vlieg, zal ik eindelijk de hele berg zien. Zou jij groen zijn aan de andere kant? Of paars of blauw of roze?” 

Yin kijkt naar Yang. Even knipperen ze met hun ogen. “Roep je nog één keer met me mee?” Vraagt Yin. 

Yin en Yang strekken hun vleugels uit. Eerst maken ze een kleine sprong in de lucht. Dan draaien ze hun nek en springen ze samen wel een meter hoog. En nog eens. En nog eens. Ze staan recht als een stok in het water. Dan zwaaien ze met hun poten en hun vleugels. 

“Je zou me nog kungfu en karate leren”, zucht Yin. “En tai chi. Maar de tijd is om. Hoelang duurt tijd eigenlijk? En wat is het verschil tussen gisteren en morgen?”. 

Ze trekken samen hun grijze bek open en kijken naar boven. Hun orkest van lepels, vorken, messen en pannen klinkt schel over de wuivende bomen tot aan de hoge bergen. De echo blaast de ketelmuziek terug tot in het moeras. De lage wolken laten hun eerste, zachte druppels vallen. 

“Nu moet ik echt vertrekken”, zegt Yin. “Ik zal je missen”. Hij gaat recht op zijn poten staan, spreidt zijn blauwgrijze vleugels open en neemt een aanloop. Daar gaat hij. Steil omhoog naar de wolken en de bergen voor zich. Omkijken kan hij niet. 

Dan gaat Yang recht op zijn poten staan, spreidt zijn vleugels open en neemt een aanloop en zegt: “Ik vlieg met je mee”.

Dit kaartje ‘Vrienden vullen elkaar aan’ is een kaartje uit mijn standaard collectie cadeaukaartjes. Ook interesse in een setje complimentenkaartjes? Neem dan een kijkje in mijn webshop.

Favicon Bonteboel Illustraties

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.