Dialoog tussen twee vrouwen

Het is alweer even geleden dat ik een blog heb geschreven. Ik kan een blog alleen schrijven wanneer het verhaal recht uit mijn hart komt en wanneer ik ergens non-stop aan moet denken. 

Het is vandaag precies een maand geleden dat wij onze moeder en schoonmoeder hebben moeten cremeren. Nog geen 80 was ze geworden, maar haar lichaam was gewoon heel erg op. 3 jaar na het overlijden van haar man, onze vader en opa, is zij nu ook heen gegaan. Het waren 3 zware jaren met veel mantelzorg, maar ik heb ze nooit willen missen. Op haar crematie heb ik een stukje voorgedragen. Het heet ‘Dialoog tussen twee vrouwen’. Deze wil ik graag met jullie delen. 


Er zit een vrouw op een bankje in haar tuin. Een oude dame met rood haar. De tuin staat in volle bloei. De vlinders vliegen rond, de bijen driftig op zoek naar nectar en het roodborstje hupt vrolijk rond. Ze zit alleen op het bankje en staart in haar prachtige tuin naar het leven voor haar. Je ziet haar gezicht niet want ze zit met haar rug naar je toe. Achter haar sta ik en kijk naar de oudere vrouw.

Waarom zit ze zo alleen denk ik? Zou ze gezelschap willen hebben? Of zou ze alleen willen zijn? Ik aarzel of ik naar haar toe zou lopen maar dan draait ze zich om en ziet mij staan. Ze lacht vriendelijk, een blik van herkenning. En dan wenkt ze of ik naar haar toe kom. Als ik naast haar sta schuift ze wat op en klopt met haar hand naast haar op de bank. “Kom maar zitten” zegt ze. 

Het is even stil. Beide vrouwen kennen elkaar goed dus hebben aan een halve woord voldoende. Soms hoeft er ook niet gepraat te worden en vertelt de stilte het verhaal. 

‘Poeh poeh, wat een tijd hebben wij achter de rug’, zegt ze dan na een tijdje. ‘Wat hebben wij toch lopen dokteren de laatste paar jaren’. ‘Ja dat klopt’, zeg ik, ‘maar we zijn ook veel sterker geworden de afgelopen 3 jaar. Na het overlijden van onze grote vriend zijn wij verder gegaan met z’n vieren en we waren echt heel hechter geworden. Ik ben blij dat wij dit samen hebben meegemaakt en heb ondanks dat het zwaar was het niet willen missen’. 

‘Ik hoop maar dat ik het allemaal goed heb gedaan’, zegt ze dan. Ik schrik. Goed gedaan? Nou zeker heb jij het goed gedaan. ‘Je hebt hard geknokt en gestreden en bent nooit te beroerd geweest om een hand naar een ander uit te steken. Soms was je wel vervelend. Kon ik je wel achter het behang plakken. Dan telde ik tot 10 of soms zelfs tot 20 als dat hielp’.

Ik geef haar een knipoog. Want ondanks de grote verschillen tussen de beide dames was humor een verbindende factor. 

Wij lachen. Dan zeg ik: ‘Als jouw volwassen kinderen en jouw kleinkind graag bij jou komen, dan weet je dat je het vroeger en nu goed hebt gedaan. Twijfel daar niet aan. Je mag wel wat minder streng voor jezelf zijn. Laat de ander af en toe jou helpen’.  

‘Maar ff serieus .. zou je het anders hebben willen doen’ vraag ik dan? ‘Neeeeeee dat niet’, zegt ze. ‘Het leven loopt zoals het leven loopt’.

Even is het weer stil. Het roodborstje die wij Leo hebben genoemd zit voor ons op de grond. Wij kijken er zwijgend naar. ‘Wat heb ik toch een mooi skatje hè … ik ben echt trots op mijn kleindochter. En blij dat zij in mijn leven is gekomen. Maar ik ben ook heel trots op jullie zegt ze. Jullie doen het goed. En dankbaar voor de alle hulp’. 

Ik wend mij tot haar pak haar hand en zeg: ‘Ik ben ook dankbaar voor jouw wijze lessen. Ik heb ze niet altijd van harte willen nemen maar jouw adviezen kwamen altijd vanuit je hart. Ik ben je ook dankbaar dat je mijn moeder wilde zijn toen ik zelf geen moeder meer had. Dat jij mij liet zien wat moederliefde was. Dat je er was voor mijn dochter. En dat ik een man heb gevonden die zo liefdevol is groot gebracht dat hij geleerd heeft om zelf ook lief te hebben. Dankbaar dat ik deel van dit gezin mag zijn. Ik zal goed voor jouw familie zorgen en doe geen domme dingen’. 

‘Ik heb altijd al geweten dat jij met mijn zoon zou trouwen. Vanaf het eerste moment dat jij bij ons binnen kwam. Dat zag ik aan het gezicht van mijn zoon’. Ik geef haar een kus op haar voorhoofd.

‘Ik denk dat het tijd is om te gaan’, zegt ze dan. ‘Ik heb alles gedaan wat ik moest doen’. ‘Ik wil nu wel graag naar Leo en naar alle andere mensen die ik lief heb gehad en die er niet meer zijn’. ‘Ik denk het ook’, zeg ik dan. ‘Ik ga je wel enorm missen en vindt het moeilijk om je te laten gaan. Maar blijf nog maar even zitten tot jij klaar bent om te gaan’, zeg ik. Dan blijf ik hier ook bij jou tot jij zo ver bent. Maar voordat jij dat gaat … als ik nog een vraag heb, als ik niet meer weet wat ik moet doen of als ik je nog om raad wil vragen. Kan ik dan nog bij jou aankloppen?’

‘Natuurlijk’, zegt ze. Ze staat op begint te lopen, draait nog even om en zwaait nog een keertje en loopt dan langzaam weg. Veel plezier bij Leo! roep ik haar na.

Afscheid Annie van den Nieuwenhof – Engels (13-08-2021)

Geschreven en voorgedragen door Esther van den Nieuwenhof

Favicon Bonteboel Illustraties

We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van de website, gaan we er vanuit dat ermee instemt.